Tres, eran tres...

Fin do silencio

Pasa o tempo;
os que fican en nós
permanecen.

A alma do verán

O teu sorriso

encheu o ceo

con cometas

de lume

Santa Isabel

Abrazadeira

Hai Maruxa...

Só os ollos
aluman
os camiños
da alma.

Xoias dos prados

Coma flores doutro mundo
na fin do outono saíron
estes vixías da choiva,
para abrigo da esperanza
no antigo país da auga.