skip to main |
skip to sidebar
 |
| Bolboreta de luz |
No bosque enorme
labraches as pegadas
xa para sempre.
Seguirémolas.
Sempre tépeda,
a chaira acólleme
-ben deito dela-
e olla o val e os cumes
na luz dos meus ollos.
Medra a herba.
Só a terra
a escoita...

Son quen son
porque veño de onde veño
O poeta
ollou a chaira
e fíxose río
Porque o tempo
só é o xoguete
dos espellos